رفیق من سنگ صبور غم هام

 به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچکی نمیفهمه چه حالی دارم

 چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونم و دل زده از لیلی ها

خیلی دلم گرفته از خیلی ها

نمونده از جوونی هام نشونی

پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور 

 خونه سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست

موندی و راه و چاره نیست

اگر چه هیچکس نیومد

سری به تنهایت نزد

اما تو کوه درد باش

طاقت بیار و مرد باش

اگر بیایی همون جوری که بودی

کم میارن حسودا از حسودی

صدای سازم همه جا پر شده

هرکی شنیده از خودش بیخوده

اما خودم پر شدم از گلایه

 هیچی ازم نمونده جز یه سایه

سایه ای که خالی از عشق و امید

همیشه محتاج به نور خورشید